cem ayaz

”Özeti Türk ulus devleti…’ Cumhuriyet, fikri hür vicdanı hür nesiller ister. Hangi Cumhuriyet? “Ben, manevi miras olarak hiçbir nass-ı katı (Her türlü şüphe ve tereddüdün ve tenkidin üstünde tutulacak şekilde olan kesinlik, kat’ilik, açıklık), hiçbir dogma, hiçbir donmuş ve kalıplaşmış kural bırakmıyorum. Benim manevi mirasım, bilim ve akıldır…” diyen bir...

15 Aralık 2021 Saat 16 14 An itibarı ile yaşadıklarımı yazıyorum. Lütfen dikkatli okuyun. Tane tane anlatacak ve sonunda 3 soru soracağım. İzmir’de yaşıyorum. Baban hasta dediler. İzmir’den apar topar Balıkesir’e geldim. 112, Ambulans derken kendimizi Balıkesir Atatürk Şehir Hastanesinde bulduk. Nefes darlığı ve yemek yiyememe şikayeti Yaşı 83. Evde...

Kırmızı gül demet demet, sevda değil bir alamet. Her şey bir alamet. Silivri günlerini hatırlıyorum. Duruşmalar, aralar, bekleyişler. Ksfasını kaldırıp da ne kahramanların, ne izleyici sırasındaki bizlerin yüzlerine bakamayan kürsüdeki CIA çetesi Fetullahçıların. Kelepçe kimin elinde belli değil. Kelepçe kimin elinde belli değil… Ne diyor şair; “Canı cehenneme rahat uyuyanın...

Çam sakızı çoban armağanı… Bir toplumun çivisi nasıl çıkar ya da nasıl çıkmış etrafımıza bakınca görmemek elde değil. Eğitim de kalmadı ya,  ilk okuldan itibaren müfredata ABC’nin hemen ardından “iyi insan olma” dersleri konulmalı. Olabildiğince iyi, olabildiğince birbirine saygılı insan olma dersleri. Nereden aklına geldi, bu kadar toplumsal sorunumuz varken...

Dünden beri bir o koltuğa, bir bu koltuğa oturuyorum. Elim kumandaya gidiyor, tv kanallarını teker teker dolaşıyorum. Hangi kanalda kim, neyi konuşacak biliyorum. Mütareke basını. Sanki mütareke basını. Mal bulmuş mağribiler salyalarını ekran ekran saçıyor. Kalkıp bir kahve yapayım diyorum hem de şekersiz. Orta severim kahveyi oysa. Bu seferki acı...

Yaşama dair yazılar benim için hep daha keyifli olmuştur sevgili dostlar. Hele memlekette çarşı pazar bu kadar karışmış iken … Oysa kalem, başarıları, övünçleri, sevinçleri yazmak ister. Mutlulukları pay etmektir bir dost selamıyla okuyucuya. Ama dedik ya, çarşı pazar karışık. Yirmibeş saat ve sekiz gün hatta yılın on üç ayı...

Kadın isterse, her şey değişir. Eli değerse, emeğe dökerse niyetini; Evinde, mahallesinde, köyünde, şehrinde, ülkesinde ve dünyada her şey ama her şey,  değişir. Adı sanı bilinir, kapısında Bakanlık tabelaları olan ”cemaatkondu” yurtlarında kız çocukları diri diri yanmaz mesela. O yanan kız çocuklarının anaları gibi “çocuğum Allah yolunda öldü” demez. Sesini...

Henüz karın doyurmanın, üzerimizi örtmenin ve barınmanın telaşındayız. Tuhaftır, ilk insanların, ilk basit ve zorunlu telaşları. Oysa takvimler 2020 yılını gösteriyor. Neredeyse 2021 hani. İlk insandan bu yana kaç adım öteye gitmişiz sorusu, cevaplanması zor bir soru. Mars’ta yaşam, sokakta aş arıyoruz. Ne yürüyüş ve ne çelişki ama… O günlerden...

Ne güzel günlerdi… Ecevitçiler vardı, ak güvercinciler. Demirelçiler, kıratçı yani. Hocacılar bir de. Erbakancılar. Kurtçular vardı, Türkeşçiler. Televizyonlar evlerde tek tük. Olmayan olana giderdi akşam ajansı için. Çogu evde de radyo ve pikap. Mustafa Sağyaşarlar, Zeki Mürenler,  Özay Gönlümler, Bedia Akartürkler, Nuri Sesigüzeller, Lale Belkıslar. Ajda Pekkan mı? O, o...

Bu sabah, geç kalmamalıyım okuluma. O çok sevdiğim önden iki cepli siyah önlüğümü, annem yeni yıkamıştı zaten, onu giydirecek. Öğretmenim sorar, beyaz mendilim cebimde olmalı. Hani leğende kafasına sabun yiyenlere güleriz ya filmlerde, o gece gözüm de yansa, o sabunu da yesem kafama, sabaha tertemiz olmalıyım. Çok heyecanlıyım. Şiirimi ezberledim....

TÜRKÇE YAZ, TÜRKÇE KONUŞ, TÜRKÇE SÖYLE … ! İstanbul’u geziniyoruz gözlerimiz meraklı.. . Hakan çek oğlum SENTIRIL parka, biraz dolaşalım, içimize çekelim fresh memleket havasını. Gılorya kafe cins de kremalı latte içerken, rezidans camına hayal banasımız geliyor. Gözlerimiz açık ve merak içinde. Meraktayken de çözmeye çalışıyoruz gördüğümüz yazıları. İstanbul’un taa...

Diyarbekir’in kalesine sesleniyorum.  Aydın’ın Efesine. Artvin’in yeşiline. Ordu’nun dereleri, Edirne’nin camilerine. Konya’nın tuzuna, basmak için yaralarımıza. İzmir’in Kadifekale’sine. Pamukkale’nin travertenlerine. Bolu’nun aşçısına. Beypazarı’nın kurusuna. Edremit’in zeytini, Ayvalık’ın rakı balığına. Hakkari’nin, Hatay’ın, Kırşehir’in, Denizli’nin çıplak ayak gezen çocuklarına. Yarınların büyük adamlarına sesleniyorum. “Dur yolcu !”diye esen Çanakkale’nin rüzgarına, Sivas, Erzurum’a kurtuluş günlerine...